De impact van gedragsproblemen thuis op het werk

07-06-2026 - blog

Over werk, zorgen en de voortdurende druk van complexe gedragsproblemen thuis

Weten we het nog? Corona? Opeens moesten we verplicht thuis werken. Het was wennen, maar uiteindelijk vond ons team de weg naar remote efficiënt werken. En ik? Ik vond het ergens wel fijn. Lekker in mijn eigen omgeving. Ik kwam in mijn ritme, maar mijn kind raakte compleet de weg kwijt in het online leergebeuren. Gelukkig was ik thuis. Ik zorgde er wel voor dat hij de weg in Teams leerde kennen, op tijd zijn laptop open had en zich aanmeldde voor alle lessen. Ik was er voor mijn werk, mijn huishouden, maar ik kon er vooral zijn voor mijn kind.

Ongemerkt is het er ingeslopen. Kind wakker maken, laptop aan, kind nog een keer wakker maken, terug naar mijn laptop een meeting in, kind nog maar een keer wakker maken, terug naar mijn laptop. Druk aan het werk, telefoon gaat, lerares Frans: Waar is je kind? Potjandorie! Zo druk in mijn werk... compleet vergeten! We zijn alweer een uur verder! Snel weer naar boven, kind wakker maken...

We mochten weer langzaam terug naar normaal. Ik naar mijn werk, kind weer naar school. Ik had moeite met het opgeven van het thuis werken. Mijn kind? Die had het idee van naar school gaan al opgegeven. En toen brak de hel los.

Het escaleerde allemaal tegelijk en niet te zuinig ook!

Ik las bovenstaand bericht op Facebook via de 112 Vandaag meldingen. En tegen beter weten in open en lees ik de reacties. Steun aan de ouders lees ik terug, steun aan de hulpverleners, maar ook: Eigen stomme schuld, karma, blijkbaar geen opvoeding gehad, niet verzekerd dus de ouders zullen moeten dokken ... En ik snap het hoor, de reacties én de frustraties van de mensen die op deze manier reageren. De vraag is echter, waarom plaatsen mensen deze reacties? Condoleer de familie, toon je medeleven en lukt dat niet? Doe iets anders met je frustratie, denk mee aan oplossingen hoe we dit met z'n allen kunnen voorkomen in de toekomst!

Wat doet een 17-jarige zonder rijbewijs in een auto?

Tja... goede vraag! Het is superstoer, het kan, misschien (als ik een gokje mag wagen) dacht deze jongen: "Mij overkomt niets!", "Ze komen er vast niet achter", "Ik weet hoe ik een auto moet besturen, dus ja... dit kan ik prima", "De vorige keer ging het ook goed, heeft niemand iets gemerkt, dus ik ga het nog een keer doen"

... maar eigenlijk heb ik geen idee wat deze jongen dacht. Had hij maar iets anders verzonnen om te doen die avond.

Niet alle jongeren zijn hetzelfde

Nu heb je jongeren die dondersgoed weten wat de gevaren zijn, oorzaak en gevolg overzien en niet houden van risico's nemen. Sterker nog... alleen de gedachte alleen al om de autosleutel te pakken en de auto eventueel ongevraagd mee te nemen, en al helemaal zonder rijbewijs, bezorgt ze al paniek aanvallen!

Maar helaas zijn er ook jongeren die niet verder kijken dan het hier en nu. “Ik wil nu autorijden.” “Ik zie een sleutel, dus ik neem hem.” Geen besef van gevolgen. Geen rem. Alleen impuls.

En dat verschil is cruciaal. Want een goede opvoeding is geen garantie. Je kunt als ouder alles doen: Grenzen stellen, gesprekken voeren, liefde geven en afspraken maken. Maar een kind hebben dat impulsief handelt, beïnvloed wordt door vrienden, leeft in een context waarin risico’s normaal zijn en waarvan het moreel kompas nog zoekende is, kan je verrassen met dit soort acties met een dodelijke afloop.

En dan blijft er stilte achter. Geen woorden, alleen de vraag: Hoe kon dit gebeuren? Terwijl jij dacht dat je alles onder controle had...

impulsieve jongeren, opvoeding, schuld en schaamte, ouders, jeugdcriminaliteit, werk